زیر گنبد کبود آسمون فقط منم

بی کسم تنهای تنها

                                                      یه غریبم توی این جا

من همون کلاغیم که آخر قصه عشق

                                                        عاقبت به خونه ناز دلم نمیرسم

دریا هم سر خویش را از شدت غم به سنگ و ساحل کوبید

عجب غوغایی است که دریا تحمل نکرد

و این بار ترسم که به کوه گویم که شاید کوه با خاک یکسان شود

اما دریا امانت داری نکرد ودرد راه به خورشید گفت تا خورشید وقت غروب گوید

مرا ببخش فرهاد که بیستون خراب شد وتنها یادگارت به خاک تبدیل شد

                                                     تو شبای آسمون که ابر نداره

باورم کن منو مثل موج دریا 

                                                    توی روزایی که دریا دل نداره

باورم کن منو چون تیغ تبرها

                                                   تو  روزایی که جنگل میهراسه

                              باورم کن    باورم کن

باورم کن مثل گرمای یه خورشید

                                                   که تو سرما تو دلها امید میذاره

باورم کن   مثل    پرواز      پرنده

                                                   که قفس تو بودنش چه بی وجوده

باورم کن قسمت میدم به اشکام

                                                   که از این چشمای گریونم میباره

that of all the gifts you give us

the geratest gift is love

گوش کن جاده صدا میزند از دور قدمهای تو را

چشم تو زینت تاریکی نیست

پتکها را بتکان کفش به پا کن و بیا

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کتوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را مثت یک قطعه آواز به خود جذب کنند

پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت

بهترین چیز رسیدن به نگا هیست که از حادثه عشق تر است

طراوت خورشید نیز از دیدگان من است

پس چگونه است که من ستاره کورسوی تو را میستایم